غرور
نخستین گناه بزرگ در عالم، شهوت، خشونت یا طمع نبود. بر اساس کتابمقدس، آن گناه غرور بود؛ یعنی میل به برتریجویی و قرار دادن خود بالاتر از خدا.
در اشعیا ۱۴:۱۳–۱۴، آن شخصیت سرکش میگوید: «به آسمان صعود خواهم کرد» و «خود را مثل حضرتِ اعلی خواهم ساخت.» به تکرار این واژهها توجه کنید: «من خواهم کرد.» این زبانِ خودبزرگبینی و سرکشی است.
گناه فقط انجام دادن کارهای بد نیست. در ریشۀ گناه، خودفرمانی قرار دارد؛ یعنی این باور که ما، نه خدا، حق داریم تعیین کنیم چه چیزی خوب، درست و حقیقی است.
همین روحیه در باغ عدن دیده شد. آدم و حوا وسوسه شدند که جای خدا را بگیرند و خودشان تصمیم بگیرند چه چیزی نیک و چه چیزی بد است. هر گناهی در نهایت به همین ریشه بازمیگردد: میل نشستن بر تختی که تنها به خدا تعلق دارد.
ریشۀ گناه، خودفرمانی است؛ و آغاز توبه، تسلیم شدن دوباره به فرمانروایی خداست.
دعوت به توبه
امروز خدا ما را دعوت میکند که از تخت خودفرمانی پایین بیاییم و زندگی خود را به او تسلیم کنیم. توبه فقط احساس پشیمانی از گناه نیست؛ توبه یعنی از راه خود بازگردیم و به راه خدا روی آوریم.
به سبب محبت عظیم خدا، عیسی مسیح برای گناهان ما بر صلیب جان داد. او خون گرانبهای خود را ریخت تا ما بخشیده، پاک و با خدا آشتی داده شویم. اما صلیب پایان کار نبود؛ عیسی در روز سوم از مردگان برخاست و بر گناه، مرگ و قدرت دشمن پیروز شد.
اگر امروز در غرور، خودخواهی، نافرمانی، تلخی یا گناه پنهانی زندگی میکنید، عیسی شما را دعوت میکند که نزد او بیایید. گناه خود را اعتراف کنید، از خودفرمانی دست بکشید، به مرگ و رستاخیز او ایمان بیاورید و بخشش و زندگی تازه را دریافت کنید.
دعا
«ای خداوند عیسی، اعتراف میکنم که گناه کردهام و کوشیدهام زندگیام را به روش خودم اداره کنم. مرا بهخاطر غرور و خودفرمانیام ببخش. ایمان دارم که تو برای گناهان من بر صلیب جان دادی، خون خود را برای بخشش من ریختی و در روز سوم از مردگان برخاستی. از گناهانم بازمیگردم و زندگیام را به تو تسلیم میکنم. ای عیسی، نجاتدهندۀ من، خداوند من و پادشاه من باش. آمین.
--اسدالله افشار
